İsviçre Alpleri’ndeki buzulların 2026 yılında aşırı erimeye maruz kaldığı ve son beş yıllık süreçte toplam buzul hacminin yaklaşık yüzde 20 oranında azaldığı bildirildi. İsviçre Buzul İzleme Ağı (GLAMOS) ile İsviçre Bilimler Akademisine (SCNAT) bağlı İsviçre Kriyosfer Gözlem Komisyonu tarafından yayımlanan son raporda, İsviçre’deki buzul kütlesinin yalnızca 2026 yılı içerisinde yüzde 5’ten fazlasının yok olduğu belirtildi.SICAK HAVA DALGALARI VE DÜŞÜK KAR YAĞIŞI YIKIMA YOL AÇTIHazırlanan raporda, erimenin temel nedenleri arasında kurak geçen kış mevsimi ve mayıs ile eylül ayları arasında etkili olan şiddetli sıcak hava dalgaları gösterildi.
Kasım 2025 ile Nisan 2026 arasındaki dönemi kapsayan kış mevsiminin, ölçümlerin başladığı tarihten bu yana tüm rakımlarda en az kar yağışı görülen 10 kış dönemi arasında yer aldığı ifade edildi.
Yağış miktarının düşüklüğü nedeniyle koruyucu kar örtüsünün donma sınırının üzerine çıkamadığı ve donma seviyesinin 76 gün boyunca 4 bin metrenin üzerinde seyrederek ortalamanın iki katından fazla bir rekor kırdığı aktarıldı.Haziran ayındaki sıcak hava dalgaları sırasında buzul üzerindeki kar örtüsünün kısmen kaybolduğu, eylül ayına gelindiğinde ise 3 bin 500 metre yükseklikte dahi hiç kar kalmadığı tespit edildi.BUZUL KALINLIKLARINDA 10 METREYE VARAN KAYIPLARRapordaki verilere göre, bireysel buzulların ortalama kalınlığında 2,5 ila 4 metre arasında azalma meydana gelirken, yaz boyunca buzul dillerindeki kalınlık kaybı bazı bölgelerde 10 metreye kadar ulaştı.
Mevcut koşullar altında Alpler’deki buzulların uzun vadede varlığını sürdürme şansının bulunmadığı vurgulanırken; Bella Tola Buzulu ve Griessfiren/Plattalvafirn gibi birçok küçük buzulun tamamen yok olduğu kaydedildi.2022 REKORUNUN ARDINDAN EN YÜKSEK ERİME SEVİYESİ2026 ölçüm döneminin, tarihin en yüksek buzul erimesinin yaşandığı 2022 yılından hemen sonra geldiğine dikkat çekildi.
Yüksek sıcaklıklara rağmen 2022’deki erime rekorunun genel toplamda tam olarak aşılmamasının gerekçeleri ise biraz daha fazla kar birikmesi ve Sahra tozunun kar yüzeyine daha az çökerek güneş ışığını daha fazla yansıtması olarak sıralandı.
Buna karşın Allalin, Clariden, Aletsch ve Rhone gibi bazı münferit buzullarda 2026 yılında kayıtlara geçen en yüksek erime miktarları kaydedildi.